กลับไปเหมือนเดิม

2-3วันก่อนเกิดนึกถึงเรื่องสมัยเด็กๆ ที่เราชอบวาดรูปมาก ไปประกวดบ่อยๆ ได้รางวัลมาเยอะเลย  ใบประกาศเต็มบ้านไปหมด พอโตขึ้นเราก็เริ่มห่างมันไป จนจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เราจับพู่กันวาดรูปมันคือเมื่อไหร่

ถึงเราจะไม่วาดเก่งมาก แต่พอคิดๆดูมันก็น่าเสียดายที่เราจะทิ้งมันไปเฉยๆ อุตส่ามีฝีมืออันน้อยนิด ก็อย่าทอดทิ้งมันไปเลย กลับมาฝึกฝนอีกรอบตอนอายุ 26 นี่แหละ 

ว่าแล้วก็ฮึดสู้ หาข้อมูลในเน็ตเกี่ยวกับเทคนิคสีอะคิลิค ดูเหมือนจะง่ายกว่าสีน้ำนะ ระบายสีน้ำเมื่อไหร่เละทุกที สีเน่า+กระดาษช้ำหมด เดี๋ยวนี้ดีจริงๆหาอ่านเทคนิคได้ในเน็ต ในคลิป youtube ก็มี อธิบายเป็นสเตป-สเตปเลย ตอนเด็กๆต้องหาอ่านในหนังสือ หนังสือก็แพงมาก ประมาณ500กว่าบาท (เมื่อเกือบ 10ปีที่แล้ว) กรี๊ดดด ใครจะมีตังซื้อ ได้เงินไปกินขนมวันละ 50 เองนะยะ จำได้ว่าไปแอบอ่านที่ร้านบ้านอุ๊อะ 555 หนังสือก็หนัก ถืออ่านซะเมื่อยเลย

ดูคลิปกับบล็อกสอนวาดรูปมาได้ 2วัน ก็คิดว่าต้องไปซื้ออุปกรณ์ที่กรุงเทพแล้ว ที่ตากคงไม่มีแน่ๆ โทรไปหาคิม(เพื่อนที่เรียนเพาะช่าง) จะปรึกษาเรื่องไปซื้อสีกับอุปกรณ์ คิมก็ดันไม่รับอีก T T เปิดเน็ตไปเรื่อยๆดันเจอร้านขายสีด้วย ในวีเลิฟนี่เอง เย้ๆๆๆๆๆๆ ไม่ต้องไปกรุงเทพแล้ววววว http://www.weloveshopping.com/template/a07/shop.php?shopid=484  มีขายครบทุกอย่าง แบบไม่ก้าวขาออกจากบ้านก็เป็นศิลปินได้

ถ้าจะวาดรูปอีกครั้งต้องซื้อหลายอย่างเลย งบประมาณ 2000 บาท  แพงตรงพู่กันนี่แหละ แต่ไม่เป็นไร ทุ่มทุนสร้าง วาดรูปจะได้ฝึกสมาธิ จิตใจจะได้สงบขึ้นด้วย เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีสมาธิเลย อ่านหนังสือถ้าไม่สนุกมากก็ไม่จบ ดูหนังก็ไม่จบ ค้างไว้หลายเรื่องแล้ว อยู่ๆก็เบื่อซะกลางคัน ไม่รู้ว่าเพราะจิตใจเราไม่จดจ่อหรือหนังสือกับหนังมันน่าเบื่อจริงๆ ลองวาดรูปแล้วกัน ทำตัวให้ติสๆ มองอะไรให้เป็นศิลบ้าง จิตใจเราจะอ่อนนุ่มขึ้น

รอเราก่อนนะ ดญ.คนนั้น เราจะกลับไปเหมือนเดิม กลับไปมีความสุขกับการวาดรูปเหมือนเมื่อก่อนให้ได้

**เลือกของไม่ได้ แง้ ต้องปรึกษานังคิมจริงด้วย ไม่รู้จะซื้อสี+พู่กันแบบไหน เยอะแยะไปหมด ทำไงดีเนี่ยโทรหาก็ไม่รับสาย T T อยากซื้อแล้วววววว

**อ่านข่าวอุบัติเหตุมาแล้วรู้สึกไม่ค่อยดี จิตใจเรานี่ไม่ค่อยเข็งแรงเลย จะปรับปรุงยังไงดี ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย อยากเข้มแข็งกว่านี้ เพราะโลกนี้มันมีอะไรโหดร้ายกว่านี้อีกเยอะ

**วันนี้ลองเขียนคิ้วสีดำ เรามีดินสอเขียนคิ้วสีน้ำตาลเยอะมาก เพิ่งจะมาคิดได้ ว่าเราจะฝืนเขียนสีน้ำตาลไปทำไม ในเมื่อผมเราดำ คิ้วก็ต้องดำสิ กว่าจะคิดได้ก็เสียเงินไปกับดินสอสีน้ำตาลซะเพียบ มันน่าช้ำใจนัก T T

**ช่วงนี้ตอนกลางคืนมีมดดำมาขึ้นโต๊ะทำงานเราทุกคืนเลย ไม่เข้าใจว่า 1.จะขึ้นอะไรในเมื่อมันไม่มีขนม มีแต่น้ำเปล่า มดดำหิวน้ำเหรอ??  2.แล้วทำไมมาแต่ตอนกลางคืน กลางวันไปไหน????

**ลองเอาน้ำยาดม น้ำตรงก้นยาดม เหยาะตรงแถวๆที่มดอยู่ มดกระเจิงหายไปเลย เย้ๆๆๆ

ต้องฝากคิมซื้อสีแสตมป์แบบนี้ด้วย ค้นเว็บขายสีเจอเพราะเสิจ “สีแสตมป์” นี่แหละ แต่เว็บนี้หมดแล้ว น่าเสียดาย ขายถูกกว่าร้านข้างนอกอีก

**คิมโทรกลับมาแล้ว คิมยังเป็นเพื่อนที่น่ารักเสมอเลยอะ บอกว่าถ้าหาซื้อไม่ได้ให้บอกจะซื้อส่งมาให้ T T ทำไมเป็นคนดีงี้ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโชคดีจริงๆที่มีเพื่อนแบบนี้

**มีบีบีแบบสเปรย์ 2ขวด สีเข้มกว่าหน้า เลยเอามาใช้พ่นขา เริ่ด!!! ขาเนียนกริบเลย /โทรไปโม้ให้น้องฟังเรื่องเอาบีบีพ่นขา น้องไม่สนใจ มัวแต่ดู The Star /me เศร้าอะ T ^ T

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s